Dankbaarheid

‘Dit is jouw leven’, zei ze tegen me.
Daar ben ik veel over aan het nadenken.
Mijn leven… met alles erop en eraan.
Mijn verleden.
Mijn heden.
Of ik er nu blij mee ben of niet.
Mijn leven.
Nu.

Hoe kan ik dankbaar zijn voor mijn leven?
Temidden van moeite en strijd,
pijn en verdriet,
vragen en zorgen,
vind ik dat vaak een hele worsteling…

En toch…
Als ik niet dankbaar ben,
ben ik aan het vergelijken.
Dan wil ik iets wat ik niet heb.
Of ik wil iets wat ik wél heb, kwijt.
Vergelijken…
is ondankbaarheid.

Heeft de Heere niet beloofd er te zijn,
met mij te zijn,
te voorzien in alles wat ik nodig heb?

Hij heeft beloofd mij te leiden,
mij liefdevol in het oog te houden,
mij raad te geven,
met mij te zijn.

Immanuël.

Dat is méér dan genoeg om te danken.

Danken,
al zijn er
onvervulde verlangens,
dagelijkse strijd,
onnoemelijke pijn.

Ik heb alles wat ik nodig heb.
Ik dank voor die genade,
ik belijd dat ik het zo vaak vergeet.

Dit is mijn leven.
Dank voor Uw trouw, o Heere!

Uitzicht

Uit de Bijbel:
‘Ik onderwijs u en leer u de weg die u moet gaan;
Ik geef raad; Mijn oog is op u.’
Psalm 32 vers 8

Te-vrede-nheid

Als ik kijk naar wat ik heb,
wat ik kan,
wie ik ben…
dan is het goed.
Dan kan ik leven,
tevreden zijn.
Dankbaar zijn.

Als ik kijk naar wat ik niet heb,
niet kan,
wie ik niet ben…
dan komen er vragen,
verdriet,
verwarring…

De verleiding is groot
om te letten op het tekort
in plaats van op de overvloed…

Heb ik dan geen Vader die zorgt?!
Geloof ik dan niet
dat God beloofd heeft in mijn noden te voorzien,
bij me te zijn
in álle omstandigheden?!

Ik weet het weer:
Waar ik mezelf met alles aan Hem toevertrouw,
is Hij genadig aanwezig
met vergeving en genezing.
Zijn nabijheid in Christus Jezus
is zóveel waard!

Vrede.

‘Wees tevreden met wat u hebt. Want Hij heeft zelf gezegd: “Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten.” ‘
Hebreeën 13 vers 6 en 7

Zonnebloemen:
girasoles-keren naar het licht.

Adem

Adem geeft lucht.
Adem geeft leven.
Ademen ís leven.

Ik adem in,
laat het leven door me heen stromen,
ik adem uit.

Eens gaf de Schepper aan de mens de adem,
Hij blies het leven in onze neusgaten,
en we kwamen tot leven.

Het blazen van de Schepper,
mijn adem:
leven!

Adem is de levensgeest.
Ademen is zijn.
Adem geeft zin.

Niets doen,
niets hoeven doen:
mijn adem is gegeven door mijn Schepper –
bestaansrecht.

Ik adem in,
laat het leven door me heen stromen,
ik-mag-er-zijn!

‘Toen blies de HEERE God de adem in zijn neusgaten; zo werd de mens tot een levend wezen.’
Genesis 2 vers 7

Spin-en-zi(j)n

(Bij de illustratie heb ik gebruik gemaakt van foto Annemarie Slagter op Facebook).

(On)tevredenheid

In mijn hart is er strijd,
onrust,
onvrede,
ontevredenheid.

Ik heb zo’n moeite met alle gedachten,
gevoelens,
gebeurtenissen.
Ik heb zo’n moeite met alle pijn,
verdriet,
teleurstellingen…
Ik heb zo’n moeite met alle geworstel,
alle pogingen
en alle falen.

Ik wíl het niet.
Ik wil léven.
Ik wil…

Wat kan, wat mag, wat zal ik doen
met alles wat er is?
Met alles wat er niet is,
maar waarnaar ik verlang?

Ik breng het omhoog.
Hier is het, o God!
Hier ben ik.
Help mij,
red mij,
bevrijd mij
van mijn ontevreden ego…
Vervul me met Uzelf.

Alles is er nog steeds.
Maar het is in Gods hand.
Ik ben in Gods hand.

Vrede in plaats van ontevredenheid.
Mysterie van genade.

‘Werp uw zorg op de HEERE,
en Híj zal u onderhouden.’
Psalm 55 vers 23

Mysterie

Vreugde

Vreugde – vrucht van de Geest.
De vreugde is vaak ver te zoeken in mijn leven;
het is meer zuchten…

Vreugde, blijdschap,
juichen:
We worden ertoe opgeroepen,
uitgenodigd,
aangespoord.
Allemaal.
Ieder apart
en allemaal met elkaar.
Want God is goed!

Een schreeuw van ellende,
ellende van allerlei aard,
klinkt
uit de diepte
omhoog
en wordt omgevormd
tot een juichkreet.

Want de Heere,
de Schepper,
de Verlosser,
de Vernieuwer,
Hij die mijn leven draagt,
Hij is goed.

Hoe mijn leven dan ook is,
vreugde mag er zijn
in Hem,
door Hem,
tot Hem.

De Geest brengt me tot Christus,
houdt me heel dichtbij Hem,
zodat het komt
tot vreugde in Hem;
vrucht van de Geest.

Ki tov Adonai.

‘Want de HEERE is goed.’
Psalm 100 : 5

Los-laten

Loslaten
is
bevrijd wórden
van
angst,
kramp,
dwang…

Bevrijding
van wat gebonden houdt,
om
verbinding
aan te kunnen gaan.

Loslaten
is
ontspannen,
stoppen
met
streven.

Los
láten
is
steeds weer
terugkeren
naar de bevrijding,
naar de Bevrijder,
verbinding met Hem zoeken.

Los
láten
is
vertrouwen:

Het is goed
en
het komt goed,
want
er is genade,
ook voor mij!

Loslaten
is
vallen en opstaan,
struikelen en opgericht worden;
leren
léven.

Uit de Bijbel:Geef het op en weet dat IK God ben’ Psalm 46 vers 11 HSV
‘Cease striving and know that I am God’ Psalm 46 verse 11 New American Standard Bible

Ready to take the plunge!

 

Vrees en vertrouwen

Angst, vrees…
ze benauwen me,
belemmeren me,
belagen me.

Ik verlang naar vrijheid,
vrijheid in verbondenheid;
verbinding en en verlossing.

Dit is mijn leven:
gevecht, tranen, pijn.
Wie ziet het?

Hóe kan ik mijn weg gaan?
Het is zo zwaar,
verdrietig,
angstig…
ik ben bang.

Temidden van dit alles roep ik het uit:
‘Op de dag dat ik vrees,
vertrouw ik op U’.

Ja, op U, mijn Heere en mijn God!
Weet U er niet alles van,
alle angst naar ziel, geest en lichaam?!

Nee, daarmee is de angst niet weg;
de vrees niet verdwenen.
Maar te wéten,
te vertróuwen
dat mijn verdriet niet voor U is verborgen,
dat Ú mijn ziel redt van de dood,
– want ik kan mezelf niet redden –
dát maakt dat ik mijn weg kan gaan
voor Uw aangezicht.

Coram Deo.
Huilend.
Dankend.
Vertrouwend temidden van mijn angst…

Waar vrees is, kan ruimte komen voor vertrouwen.
Vertrouwen ín de angst.
Want wat is er te vertrouwen,
als er niet tegelijkertijd vrees is?

Vrees,
vertrouwen,
verrassing.

Uit de Bijbel:
‘Op de dag dat ik vrees, vertrouw ik op U.’
Psalm 56 vers 4

…verrassing…

Stilte

Soms is er veel te beleven,
te overdenken.
Soms is er veel te overdenken,
maar minder te beleven.

Ik merk dat er van binnen veel gebeurt,
maar kan er vaak niet bij komen.

Is het verdriet?
Is het verwachting?
Vragen?

Van alles wat misschien?

Hoe dan ook,
ik ben niet alleen.
Ook niet als het stormt.

Want er klonk een lied in mijn hart vanmorgen:
‘O Jezus, hoe vertrouwd en goed
klinkt mij uw Naam in ’t oor,
Uw Naam die mij geloven doet:
Gij gaat mij reddend voor!’

Reddend, in deze lijdenstijd.
Reddend… uit alle nood en dood…
Reddend, tot Zijn eer!

Het is nog kaal,
koud,
kil.

En toch is er stilte,
temidden van de storm.

Want
Hij
gaat
mij
reddend
voor!

Vertrouw Hem!!!

… and trust the process!

 

Rust

Onrust,
onzekerheid,
ongenoegen…

Wat kunnen die ons bezighouden,
belasten,
moe maken.

Jezus roept me vandaag bij de les:
‘Kom naar Mij toe, als je moe en beladen bent…
en IK zal je rust geven’.

Komen… dat is overgave.
Komen… dat is loslaten.
Komen… dat is beslissen van mezelf af te zien.
Komen… dat is omhoog kijken.
Komen… dat is vertrouwen.
Komen… dat is kind zijn.
Komen… dat is afhankelijk zijn.

Heeft Hij niet beloofd te zorgen?
Heeft Hij niet verzekerd mee te gaan,
onder alle omstandigheden,
in alle noden en zorgen?
Is Hij geen trouwe Vader?

Ja, Heere…
Uw ontferming strekt zich uit over mij,
in al mijn behoeften,
voor tijd en eeuwigheid,
naar lichaam, ziel en geest.
Wat een genade!

Hier ben ik.

Uit de Bijbel: Wees tevreden met wat u hebt, want Hij heeft Zelf gezegd:  Ik zal u beslist niet loslaten en Ik zal u beslist niet verlaten. Daarom zeggen wij met goede moed:  De Heere is voor mij een Helper en ik zal niet vrezen. Wat zal een mens mij doen?”